Een vriendelijk ‘hoe is het met je?’ van haar docent, daar begon de hulp voor Roos* (25) mee. Op haar 17de werd het thuis te onveilig. Een vader met een te kort lontje, herhaaldelijk politie over de vloer. Twee jaar lang hopte ze van slaapadres naar slaapadres. Ze zat in het laatste jaar van het mbo.

Haar beste tip? „Laat al je oordelen varen. Verdiep je in de persoon.” Zelf had ze flink last van vooroordelen: „Ik was toch dat ‘nette meisje’? Dat naar school ging en werkte? Maar óók nette, jonge meisjes kan dit overkomen. Vaak blijft het onzichtbaar.”

De vraag van haar docent zette de boel op scherp. „Toen brak ik. Alle verdriet en stress kwam eruit.” Dat zette hulp in gang. „Ik vond het moeilijk om zelf de juiste informatie te vinden. Hij dacht met me mee.”
Zo kwam Roos met die hulp uit bij de gemeente en maatschappelijk werk. „Ook controleerde iemand mijn afgewezen urgentieverklaring. Daaruit bleek dat ze die nooit hadden mogen weigeren. Dat was mijn geluk, zo kreeg ik uiteindelijk mijn appartementje. Dat iemand je ondersteunt, betekent zoveel. Kijk of jij die iemand voor de ander kunt zijn.”

Een bult stress

Daar stond-ie, op straat. Met alleen wat dozen en zijn oude auto. Daar sliepen Perry Janssen en zijn zoon (toen 16) noodgedwongen in. Het was alles wat Janssen, vice-fractieleider en raadslid voor het Belang van Tilburg (BVT), nog had.

Door een hartinfarct raakte hij zijn zaak kwijt. Werken lukte niet meer. Dat gaf ‘een bult stress’ en hielp uiteindelijk z’n relatie naar de knoppen. „Iets later kon ik mijn hypotheek niet meer betalen. Binnen een half jaar stonden we op straat en liep ik bij de Voedselbank.”

Perry bij zijn oude huis dat hij gedwongen moest verkopen. © Jules van Iperen/Pix4Profs

Janssen wil maar zeggen: het kan héél snel gaan. „Dakloosheid kan iedereen overkomen, maar veel mensen beseffen dat niet”, benadrukt hij. Hij is daarom blij met alle aandacht voor het onderwerp in de media. „Je merkt dat het mensen aan het denken zet.”

Of zoals onze lezers zich afvragen: ‘Hoe kan ík helpen?’

Beetje lef
Volgens Janssen begint dat met ‘een beetje lef hebben’. „De meeste mensen lopen met een grote bocht om daklozen heen.” Dat begrijpt het raadslid goed. „Zeker in deze tijd. De agressie en overlast nemen toe. Met iemand die erg verward of stomdronken is, is natuurlijk geen gesprek mogelijk. Maar er zitten ook jongeren, vrouwen en moeders met kinderen tussen. Die kun je goed benaderen.”
Zelf begint Janssen met een gesprekje. „Waar kom je vandaan? Heb je iets nodig? Kan ik iets voor je doen? Hoe ben je dakloos geraakt? Je merkt snel genoeg of iemand helder is.”

Wie dat toch iets te direct vindt, pakt een omweg: „In iedere gemeente zitten organisaties die voorzien in de basisbehoeften. Waar daklozen wat te eten en drinken of warme kleding krijgen. Vraag of ze vrijwilligers nodig hebben. Begin met een paar uurtjes. Of loop binnen bij een wijkcentrum of de opvang. Je hoort er hoe hun leven op straat eruitziet, wat iemand heeft meegemaakt.”
Ook belangrijk volgens Janssen: betrek je buurt- of wijkbewoners erbij. „Zorg dat je draagvlak hebt. Dat lukt het best bij de kwetsbaarste groepen. Jongeren, meiden of moeders. Daar staat de buurt of wijk vaak best voor open. Dan merk je dat ze gaan nadenken: ‘Dit had zomaar míjn zoon of dochter kunnen zijn.’”

Let op bedelverbod

‘Kleingeld of wat te eten of drinken geven, is dat een goed idee?’, vraagt een andere lezer zich af. Een lastige, volgens Janssen. Vanwege het verbod op bedelen letten boa’s hierop. „Er gelden allerlei regeltjes en wetgeving.”

In Tilburg werkte Janssen mee aan een ‘zorgkaart’. „Een plattegrond met hulpinstanties. Die deel ik uit. Dat kunnen anderen ook doen. Haal een pakketje op in een wijkcentrum, deel ze uit of leg een stapeltje in de supermarkt of andere handige plekken.”

De ‘zorgplattegrond’ waar hulpinstanties, adressen, zorg en concrete acties op staan. © Perry Janssen

Accepteer dat het soms ook ‘helpen tegen de klippen op’ is, geeft Janssen nog mee. „Ik heb ondertussen zeven slaapzakken aan een dakloze gegeven. Zeven, hè! Die wordt steeds weer gejat. Tja, dat gebeurt op straat.”

„Het gaat om ménsen”, benadrukt Janssen een paar keer. „Het is belangrijk om dat te blijven zien. Dat hielp mij mentaal enorm. Dus begin dat praatje.”

*Roos is niet haar echte naam, die is wel bekend op de redactie.


Foto: Getty Images, Jules van Iperen/Pix4Profs – bron: Brabants Dagblad

https://www.bd.nl/tilburg/ook-nette-jonge-meisjes-overkomt-dit-ex-dakloze-perry-en-roos-geven-tips-hoe-jij-kunt-helpen~af57c68f/